“Zonder mijn docent was het mij niet gelukt”

leraar baby arm trendnieuwsOp Facebook werd gisteravond een foto gedeeld van een docent met een baby op zijn arm omdat een van zijn studenten geen oppas had. Uit het gedeelde bericht was niet te achterhalen of dat dit een Nederlandse docent betrof.

Een van de reacties onder de foto viel ons meteen op en maakt duidelijk dat er ook in Nederland welwillende docenten zijn.

Wij zochten contact en spraken met ‘Romey Aaliyah’ zoals zij zich zelf op Facebook noemt:

Reactie facebook romey aaliyah

In antwoord op de vraag of ze mee wilt werken aan een interview voor op de website studerendemoeders.nl zegt zij direct volmondig: “Tuurlijk, samen staan we sterker”.

Mooi en zo is dat! Kun je iets meer vertellen over jouw ervaring met je docent?
“Ik was 18 jaar toen ik beviel van mijn dochter. Toen ik in verwachting was van mijn dochter zat ik in mijn een na laatste jaar van de opleiding bedrijfsadministratie niveau 3-4 aan het Alfa College Hardenberg. Die zijn er heel goed mee om gegaan, mijn docent heeft mij enorm geholpen, zonder haar was het mij niet gelukt.

Ik heb geen makkelijke jeugd gehad en mijn bevalling liep uit op een drama. Ik had last van een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging. Ik lag aan het infuus te kramperen van de pijn. Alsof dat nog niet genoeg was stond de Raad voor de Kinderbescherming aan mijn bed met de mededeling dat zij een OTS hadden”.

Een OTS?
Ja, een machtiging om mijn kind onder toezicht te stellen. Een maatschappelijk werker die werkzaam was in het ziekenhuis, die ik overigens nooit heb gezien noch gesproken, had in mijn dossier gezien dat ik 18 jaar en alleen was en heeft toen een melding gemaakt bij de Raad voor de Kinderbescherming.

Ok, wacht even: dus je bent aan het bevallen en de Raad voor de Kinderbescherming verteld je op dát moment dat zij een melding ontvangen hebben en een OTS hebben voor je kind wat nog geboren moest worden? Wat ging er op dat moment door je heen?

“Ik kan mij eigenlijk niet veel meer herinneren van de bevalling dan alleen dat moment dat de Raad voor de Kinderbescherming aan mijn bed stond met deze mededeling. Op dat moment was ik niet meer lichamelijk aan het bevallen maar geestelijk.  Uiteindelijk heeft een advocaat bemiddeld en ook de gynaecoloog die mij kende gaven aan geen zorgen te hebben. Met medewerking van een (andere) maatschappelijk werker is er voor gezorgd dat ik wat langer in het ziekenhuis kon blijven om te kunnen banden met mijn kind. Ook heeft deze maatschappelijk werker bemiddeld bij het verkrijgen van een eigen woonruimte voor mij en mijn dochter. Geen opvang maar gewoon een huis, zo’n ding van steen en een dak erop waar andere moeders ook in wonen”.

Wij horen wel vaker dat er bij jonge moeders al vrij snel een melding gemaakt wordt.
Wat vind jij daar van?

“Dat hoor ik inderdaad ook om mij heen. Het maakt mij boos want er zijn genoeg andere moeders van 30 jaar en ouder die er een zooitje van maken. Je bent geen moeder in leeftijd maar je bent moeder in je hart. Aan de ene kant snap ik de zorgen wel, maar er is een wet die mogelijk veranderd gaat worden om moeders de kans te geven om eerst 2 weken na de bevalling met het pasgeboren kind door te brengen. Daar is de advocaat Mieke Krol mee bezig, zij heeft een eigen facebook pagina  en zij maakt zich hard tegen jeugdzorg misdaden.
Ik vind dat heel belangrijk. Jeugdzorg of de Raad voor de Kinderbescherming zou het recht niet mogen hebben om een kind direct weg te halen bij geen enkele moeder nog vóórdat zij moeder heeft kunnen worden, of wel bevallen is. Kijk, als je leven een puinhoop is en je wordt zwanger dan heb je maar paar maanden de tijd om je zaken op orde te krijgen en dat is niet altijd mogelijk voor de bevalling. Maar dat wil nog niet zeggen dat het niet kan”.

Hoe heb je de opleiding uiteindelijk afgemaakt?
“Ik was uitgerekend in februari maar ben bevallen in januari. Dat is midden in het schooljaar en moest stage lopen. Dat was natuurlijk een probleem. Toen ben ik met school rond de tafel gegaan. De school heeft een eigen bibliotheek waar ik gedurende mijn zwangerschap al stage kon lopen. En het laatste haf jaar als alle studenten stage lopen kon ik een half jaar thuis mijn huiswerk maken en via internet zodat ik thuis met de baby kon zijn. Mijn huiswerk haalde ik dan met de kinderwagen op school op, dat was geen probleem.  En toen mijn dochter er eenmaal was had ik een keer dat mijn oppas net de avond voor een toets afbelde. Ik nam contact met mijn docent en tevens ook mijn mentor op en vertelde dat ik geen oppas had. Zij zei me om maar gewoon te komen en mijn dochter mee te nemen. Ze nam op school mijn dochter van mij over, maakte met haar een wandeling door de school, nam haar op schoot in een andere klas zodat ik in een lokaal ernaast mijn toets kon maken”.

Hoe reageerde de andere docenten
, heb je ook wel eens negatieve reacties gehad?
“Nee, dat zat eigenlijk wel goed, niemand had er een probleem mee. Er was zelfs nog een andere docent die haar zwangerschapskleding aan mij gaf toen ik nog zwanger was.

Ik voel me echt gezegend met deze school en ik weet dat ik mazzel gehad heb. Want in de zomervakantie ging ik verhuizen naar Rotterdam. Ik wilde mij inschrijven bij het Albeda College om alsnog mijn laatste jaar af te ronden. Daar deden ze extreem moeilijk. Tijdens het intake gesprek werd mij verteld dat hun ervaring is dat jonge moeders het laatste jaar toch niet trekken. Daarom adviseerde zij mij om eerst niveau 2 (opnieuw) te doen. Daar ben ik natuurlijk niet mee akkoord gegaan, dat vond ik zonde, ik was immers bijna klaar!”.

Wat heb je toen gedaan?
“Ik heb contact opgenomen met mijn vorige school. Uiteindelijk heb ik toen 4 dagen in de week mijn stage in Rotterdam gelopen en 1 dag in de week reisde ik af naar het Noorden van het land om de lessen bij mijn vorige school te volgen. Of ik logeerde dan meestal bij een vriendin. Ik was echt gezegend met deze school. Zonder hun en mijn docent was het mij niet gelukt. Ik heb haar later ook nog bedankt toen ik een keer in de buurt was”.

Heb je nog contact met haar?
“Nee, ze heet Geke Koopal, ze was voor mij eigenlijk veel meer dan alleen een docent. Ik heb haar nog wel eens geprobeerd om op te zoeken maar ze zit niet op Facebook”. 

Wat voor advies zou je andere moeders willen geven of heb je tips voor docenten?
“Voor docenten: onthoud goed dat je bij een tienermoeder niet alleen haar toekomst begeleid, maar ook haar kind een toekomst kan bieden. Geef studerende moeders – ongeacht leeftijd – een eerlijke kans. Steun studerende moeders ten alle tijden in het combineren van opleiding en zorg in plaats haar voor een keuze te stellen.
En mijn advies voor alle moeders, eigenlijk tegen alle studerende moeders; doe wat voor jou het beste is en als je daarin tegen gewerkt wordt zorg dan dat je de hulpmiddelen krijgt om daar tegen in bezwaar te gaan. Dat kan een advocaat zijn, een maatschappelijk werker, een docent die wel begrip heeft voor je situatie of het Steunpunt Studerende Moeders. Zoek contact met andere moeders op je school want samen sta je sterker. Laat je ieder geval niet weg jagen!

Verder wil ik kwijt dat ik het echt een gemiste kans vind dat de studiefinanciering voor het Hbo is afgeschaft, om dat dit voor veel jonge alleenstaande moeders een manier was om een betere toekomst voor haar baby te creëren”.

Is dat voor jou ook een reden om niet door te gaan naar het Hbo? Wat doe je eigenlijk nu op dit moment?
“Ik volg nu een Hbo thuis opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening. Mijn ervaringen zijn juist mijn inspiratie om voor deze richting te kiezen”.

Het gesprek krijgt een andere wending. Opeens veranderd Romey van onderwerp. Met opgetogen stem verteld zij het volgende:

“Ik ken iemand van dicht bij die 4 Jaar geleden mee deed aan het TV programma ‘vier  handen op een buik’. Zij voelt zich echt geholpen, toen het programma begon was het ook echt nog een programma dat tienermoeders helpt, maar nu lijkt het wel alsof ze vooral de probleem gevallen opzoeken en lijkt het er meer op alsof het enkel om de kijkcijfers gaat. Dat vind ik jammer want dit zet studerende moeders, eigenlijk alle jonge moeders in een kwaad daglicht”.

Daarom vind ik jullie Coachprogramma zo mooi. Kijk, Jonge moeders durven niet zo snel advies te vragen, zeker aan professionals niet. Juist omdat er al zo negatief gekeken wordt naar jonge moeders. Zij hebben door alle vooroordelen die er al zijn al gauw het gevoel zich te moeten verantwoorden, dat is bij jullie niet zo. Hier krijg je tips en coaching op hoé je opleiding en kind kunt combineren, hier kun je een inspiratie voor elkaar zijn en kunnen we elkaar verder helpen. Dát is wat wij nodig hebben, jullie laten met dit platform en het Coachprogramma zien dat het kan!
Er zijn een hoop projecten voor jonge moeders maar de insteek van die hulpverlenende instanties is vaak:  ‘voorkomen is beter dan genezen’  en daar voel ik mij niet thuis.
 Als je gewoon naar school wilt dan gaat het bij ons niet om het niet willen, maar het niet kunnen of niet weten hoe. Als je kind ziek is moet je school bellen maar veel scholen zien dat gewoon als spijbelen. Ik heb liever iemand die dan met mij mee denkt en dat probeert structureel te veranderen want dit heeft niets met leeftijd te maken.

Sterker nog; ik wil graag een bijdrage leveren aan dit project. Ik heb gezien dat jullie dat programma in Emmen doen, ik snap überhaupt niet waarom dit enkel in Emmen is als jullie een landelijke stichting zijn, maar ik woon nu weer in Stadskanaal dat is 20 minuten rijden vanaf Emmen, ik heb een auto en moet straks in het kader van mijn opleiding toch een stage gaan lopen, bij deze wil ik dan ook meteen solliciteren”..

 

Lees ook de oproep aan studerende moeders: www.studerendemoeders.nl/oproep

5 gedachten over ““Zonder mijn docent was het mij niet gelukt”

  1. Romey

    Precies juist verwoord wat ik heb gezegd. Ik vond het fijn om mijn verhaal te doen en ik hoop dat ik andere moeder op deze manier stimuleer om door te gaan met een opleiding. Het is niet alleen jou toekomst maar ook die van je kindje en vecht voor jezelf en laat je niet kleineren of wegjagen. Vecht voor je toekomst en ga er voor! YOU CAN DO IT!

    Reageren
  2. Sanam Javaid

    al heb je capaciteiten en werkervaring! wordt je nog niet geaccepteerd in de maatschappij. De “tools” om deze oorlog aan te vechten is doormiddel het leren, leren en nog eens leren voor je eigen plek in de “society”. .
    Doorzetters; ” YOU CAN DO IT! just believe in you’re self !”

    Reageren
  3. admin Bericht auteur

    Annemieke de Jong attendeerde Mw. de Graaff, bestuurslid van het Alfa College via Twitter op dit succesverhaal en artikel. ‘Mooi succesverhaal, pluim voor de betreffende docente uit dit mooie powerverhaal’. Mevrouw de Graaff reageerde op Twitter positief terug!: ‘Inderdaad. Ik zal het mijn college Geke Koopal laten weten’. En vandaag twitterde zij: Docente blij met bericht ‘hier doen we het voor’. Prachtig toch?! Goodpractices mogen ook genoemd of uitgelicht worden.

    Reageren
  4. Pingback: Winactie: bioscoopkaartjes en Dvd's over moederschap - Studerende Moeders

  5. Pingback: Uitgeschreven wegens zwangerschap - Studerende Moeders

Reageren? Wil je mee denken of ook iets delen? Plaats het hier!